10 nov. 2019

opening Koen Taselaar



9 november  - 14 december 2019
opening


foto: Robert Mulder


foto: Robert Mulder


foto: Robert Mulder



foto: Robert Mulder  

foto: Robert Mulder








9 nov. 2019

zaaltekst expo Koen Taselaar door Katalin Herzog

zaaltekst expo Koen Taselaar door Katalin Herzog 




KOEN TASELAAR: WANDKLEDEN, KERAMIEK EN TEKENINGEN

Om zijn geest alert te houden en zijn werk te vernieuwen is Koen Taselaar steeds op zoek naar andere omgevingen en experimenteert hij met oudere en hedendaagse technieken die op verschillende manieren bij het tekenen aansluiten. Taselaar is allereerst een enthousiaste tekenaar, maar kan zich niet voorstellen om zijn hele leven hetzelfde te blijven doen. Toch is elke nieuwe techniek die hij toepast een ‘vertaling’ van het tekenen, al levert dit zeer verschillend uitziende werken op. In Galerie Block C te Groningen, toont hij van 9. 11. tot 14. 12. 2019 naast tekeningen dan ook sculpturen van keramiek en wandtapijten.
            De tekeningen van Taselaar zijn boordevol letters, vormen en patronen. Ze laten de uitbundige wereld zien van iemand die van de volheid van de hedendaagse werkelijkheid geniet. Hoewel hij een keurige academische opleiding heeft gehad, houdt hij van het naïeve en heeft hij een do-it-yourself mentaliteit. Daarom gebruikt hij in zijn werk vaak ‘archetypische’ vormen, decoratieve patronen en gaat hij heel direct om met materialen en technieken. Ten opzichte van de heersende normen in de kunstwereld neemt Taselaar een recalcitrante, licht spottende houding aan, waarvan de beeld- en taalgrappen in zijn werk getuigen. 
            In één van zijn grote tekeningen ‘Extended Ying Yang Tittitwister (multititled # 8)’ (2014), dat veel van dergelijke grappen bevat, verwerkte hij voor het eerst de ‘omgekeerde kunstenaars(namen)’. Dit spel zette hij voort in tekeningen die hier te zien zijn. ‘Honi Rorn’ (2015) toont namen van bekende kunstenaars, waarbij de beginletters van voor- en achternamen verwisseld zijn. Alles beweegt door de optische werking van de achtergrond en de verschillende soorten vormgeving van namen als Honi Rorn, Moan Jiro en Caurizio Mattelan. Iets soortgelijks deed hij in de tekening ‘PPPPPPPPPPP’ (2019), maar nu met voor- en achternamen die hij met een P laat beginnen op een ondergrond met vele hoofdletters P. Peff Poons, Parlene Pumas en Piorgo Porandi laten, net als de andere verwisselingen, zien hoe wij de namen van kunstenaars als uithangbord voor hun bekendheid gebruiken. Dergelijke inside jokes komen echter alleen over bij ingewijden die de rare namen bijna meteen kunnen corrigeren.
            Maar wat als je niet ingevoerd bent in een cultuur en het schrift niet kan lezen? Dit overkwam Taselaar in 2018 tijdens een residentie in Zuid-Korea. Het Koreaanse schrift, Hangul, vond hij even prachtig als onleesbaar en richtte zich dus op de ‘beeld-taal’ die hij op straat en op verpakkingen zag. De Disneyachtige figuren komen grappig over, maar de vermenselijkte dieren maken wel reclame voor het verorberen van hun ooit levende soortgenoten. De opvallendste figuren gebruikte Taselaar in kleurpotloodtekeningen, zoals: ‘Skiing Fish And Cat with Fish’, ‘Beer Drinking Beer And Smiling Fish’ en ‘Peace Pig And Thumbs Up Chicken’ (alle 2018). Hier ging hij een stap verder dan in zijn eerdere tekeningen, toen hij figuratieve beelden in abstracte structuren inbedde. De Koreaanse figuurtjes herhaalde hij zo vaak dat ze nu zelf de structuur vormen, waardoor de tekeningen nog het meest op weefsels lijken.
Taselaars nieuwsgierigheid drijft hem om zijn werk zowel inhoudelijk als technisch te blijven verrijken. Maar hoe meer hij weet en kan, des te vaker wil hij opnieuw beginnen. In 2015 ging hij een groot technisch experiment aan in het Europees Keramisch Werkcentrum te Oisterwijk. Klei ziet hij in zoverre verwant aan het tekenen, dat in beide media ideeën op een directe wijze te realiseren zijn. Ervaring met keramiek had de kunstenaar niet, maar door veel te experimenteren, leerde hij geleidelijk de verschillende kleisoorten, het glazuren en het bakproces kennen. Vervolgens wilde hij ‘driedimensionale tekeningen’ met klei maken en paste daarvoor de oude ‘ringentechniek’ toe: het opbouwen van potten uit kleiringen. Maar Taselaar begon niet met een klein potje; hij tastte dikke kleiringen op tot ± 65 cm. hoge vazen die hij niet precies afwerkte, maar wel van ogen en mond voorzag. Vervolgens stapelde hij deze Barbapapa-achtige personages op, samen met geometrische elementen, tot manshoge totempalen.
Tijdens zijn residentie in Zuid-Korea maakte de kunstenaar nieuwe, keramische totempalen, nu met de Koreaanse beeld-taal. Eén van de resultaten is de totempaal ‘Facemask Totem’ (2018) met elf opeengestapelde schoonheidsmaskers die Koreaanse vrouwen gebruiken. Hoewel alle maskers hetzelfde standaardgezicht tonen, worden ze meer karakteristiek, doordat ze enigszins scheef gerangschikt en in steeds andere kleuren geglazuurd zijn. Een andere totempaal ‘Annoyed Architecture #5’(2018) is opgebouwd uit een hoge sokkel, voorzien van een onregelmatig raster, waarop om en om geometrische vormen en ‘gezichts-vazen’ in verschillende kleuren gestapeld zijn. Het geheel wordt bekroond door een olijk-dom gezicht, misschien wel van de architect. Als een echo van het grote raster op de sokkel, vertonen de vazen een fijner patroon van nepbakstenen dat de kunstenaar veel in het straatbeeld zag. Totempalen doken al eerder op in de tekeningen van Taselaar, samengesteld uit beelden en structuren, maar als driedimensionale vormen zijn ze indrukwekkender. Nu komen ze als echte personages over en zouden ook wachters kunnen zijn, zoals de houten totempalen in Zuid-Koreaanse dorpen, die de grenzen tegen boze geesten bewaken.
            In 2018 ging Taselaar een ander technisch avontuur aan, toen hij door het TextielMuseum Tilburg uitgenodigd werd om een bijdrage te leveren aan de tentoonstelling Bauhaus & Modern Textiel in Nederland. Voor deze expositie ontwierp hij een bijna negen meter lang wandtapijt, getiteld ‘A Slightly Inaccurate But Nonetheless Lightly Entertaining Story Of The Bauhaus’. Het tapijt werd op een computergestuurde Jacquard weefgetouw geweven. Nu lijkt weven op tekenen met een eindeloze lijn, maar bij het ontwerpen van het weefsel moest Taselaar van kleurvlakken uitgaan, dus zijn geliefd medium, het tekenen, omkeren. Zijn werkwijze veranderde ook in andere opzichten. Hij ging nu minder intuïtief te werk dan in zijn eerdere tekeningen, bestudeerde de geschiedenis van het Bauhaus en verzamelde hier karakteristieke vormen, patronen, en leuzen uit. Vervolgens gaf hij deze in zijn eigen tekenstijl een plaats in een geplande compositie. De uitvoering van zijn ontwerp moest hij aan het weefgetouw overlaten. Het hele proces van het maken van het tapijt had echter zo’n indruk op hem gemaakt dat hij ermee door wilde gaan. Daarom heeft hij speciaal voor de tentoonstelling in Groningen twee nieuwe wandtapijten ontworpen en laten weven.
Het tapijt ‘Radical Furniture For Radical Times’ (2019) toont een bont, postmodern interieur met meerdere verdiepingen dat aan de onmogelijke architectuur van M.C. Escher doet denken. De wanden zijn voorzien van verschillend gedessineerd behang en op beroemde designstoelen loungen kleurige octopussen. Zij bevinden zich te midden van Memphis totempalen en andere bekende woonaccessoires, terwijl een verliefd stel octopussen zich op een Safari sofa van Archizoom genesteld heeft. De voorstelling doet aan een designtentoonstelling in het Groninger Museum denken, behalve dan de octopussen. Toch is het, volgens de kunstenaar, niet ondenkbaar dat zij ooit de nieuwe bewoners van dergelijke interieurs zullen zijn. Octopussen evolueren namelijk snel en zouden, nadat wij mensen zijn uitgestorven, onze cultuur kunnen beërven.
Op het tapijt ‘The Age Old Question Of What Came Before, The Cat House Or The Architect’ (2019) wordt een geel betegeld plein afgebeeld met gebouwen in verschillen geometrische vormen, waartussen zowel klassieke zuilen als de ‘Oneindige Zuil’ van Constantin Brancusi zijn opgericht. Dit ‘yellow brick’ standje is de woonplaats van vele katten, in allerlei gedaanten. Naast huiskatten zijn er ook tijger-katten, belangrijk in de Koreaanse mythologie, Egyptische katten in gemummificeerde vorm en als grafurnen, terwijl de kat van Bart van der Leck in twee gedaanten onder aan het kleed de wacht houdt. Zelfs de Cheshire Cat uit Alice in Wonderland ontbreekt niet. Zij bewonen de gebouwen, posten op de hoge zuilen of verschuilen zich tussen de planten op de speciaal voor hen ingerichte daktuin. Echt poezelig zijn ze niet; ze hebben gemeen oplichtende ogen, laten hun tanden en klauwen zien en jagen op vogeltjes.
Deze twee tapijten van Koen Taselaar laten zien wat het spel tussen blijvende houdingen en nieuwe impulsen bij het maken van kunst kan opleveren. Weliswaar moest de kunstenaar hier iets van zijn DIY-mentaliteit en zijn intuïtieve werkwijze inleveren, maar daarvoor kreeg hij veel terug: een uitbreiding van zijn vormen, een vernieuwing van zijn vertelstijl en een makkelijk gebruik van motieven uit de kunstgeschiedenis. Dat er in één jaar tijd zo’n ontwikkeling kon plaatsvinden, komt doordat Taselaar alles wat voor hem nieuw is gretig tot zich neemt en niet bang is om het eerder verworvene te verliezen. Maar de basis van zijn ontwikkeling is zijn ontspannen visie op het kunstenaarschap. Hem gaat het niet om volstrekte originaliteit en ook niet om het realiseren van een utopie, idealen uit de 20ste eeuw die een heroïsch kunstenaarschap vereisten. Taselaar kan in principe alles verwerken wat hij in de werkelijkheid tegenkomt, of dat nu oud of nieuw is, uit de hoge of de populaire cultuur komt. Wel moet kunst volgens hem recalcitrant zijn en dat bereikt hij met een plagerige humor.

Katalin Herzog, oktober 2019




Poster Koen Taselaar door Hansje van Halem



poster Koen Taselaar
ontwerp: Hansje van Halem



  Hansje van Halem

5 okt. 2019

vooraankondiging: 9 november Koen Taselaar

Van 9 november tot 14 december 

Koen Taselaar


gesloten i.v.m. verbouwing tot 9 november

Na de culturele week After Hiroshima is Block C tot 9 november gesloten. Een wijziging in het programma en een financiële ondersteuning van het Mondriaanfonds geeft ons de ruimte een paar aanpassingen te doen.



Werkbijdrage Kunstinitiatieven 2018-2019

visitekaartje Block C


Visitekaartje Block C ontwerp: Hansje van Halem



14 sep. 2019

expositie After Hiroshima, elin o'hara slavick

expositie After Hiroshima, elin o'hara slavick













expositie After Hiroshima, elin o'hara slavick

10 sep. 2019

workshop: Visualising the Archive with elin o'Hara slavick


Visualising the Archive: 10 September 2019, part of After Hiroshima: Cultural Responses to the Atomic Bomb – a cultural week around the thematics of the atomic bomb. 



EN: Visualising the Archive: A Workshop with elin o’Hara slavick is a workshop for students from the Frank Mohr Institute, and for RMA and PhD students with a background in arts, literature and culture, organised in collaboration with NICA. 
NL: Visualising the Archive: A Workshop with elin o’Hara slavick is een workshop voor studenten van het Frank Mohr Instituut, en RMA en PhD studenten met een achtergrond in kunst, cultuur en literatuur, georganiseerd in samenwerking met NICA. 





zaaltekst elin o'Hara slavick



for English, please see below



elin o’Hara slavick - After Hiroshima
Ruby de Vos

Spookachtig witte vormen zweven in een diepblauw achtergrond. Soms zijn hierin voorwerpen herkenbaar: een fles, een bakje, een theepot. Andere objecten zijn lastiger te duiden, lijken slechts fragmenten te zijn, waarvan is niet helemaal duidelijk. Daartussen hangen een aantal zwart-witte prints. Ze laten verschillende texturen zien: bij twee iseen weerbarstig reliëf, de derde iets wat op het eerste gezicht misschien doet denken aan een zwart-wit foto van een vuurwerk.

Veel van deze werken werden gemaakt in 2008, toen elin o’Hara slavick, een kunstenaar uit de Verenigde Staten, enkele maanden in Hiroshima verbleef. Andere werden de afgelopen tien jaar bij herhaaldelijke bezoeken gemaakt. Al van jongs af aan had slavick samen met haar ouders en broers en zussen het atoombombardement van de Japanse stad herdacht, en het wereldwijde geweld van de VS had altijd al een grote rol gespeeld in haar werk. Maar hoe verbeeld je zulke tomeloze vernietiging als die van Hiroshima?

slavick ging aan het werk in het archief van het Hiroshima Peace Memorial Museum. Dit archief bevat meer dan 90.000 voorwerpen, gedoneerd door overlevenden of door familieleden. Veel van de objecten zijn gesmolten of vervormd door de enorme hitte en kracht van de atoombom, en kwetsbaar geworden met het vergaan van de tijd. slavick plaatste deze objecten op lichtgevoelig papier en stelde deze voor korte tijd bloot aan het zonlicht. Wanneer deze platen worden afgespoeld met water, wordt het belichte deel blauw, terwijl het bedekte deel wit blijft. We zien dus niet zozeer een directe representatie van het object zelf, maar eerder een permanente schaduw achtergelaten door de zon.

Al deze objecten worden zorgvuldig bewaard in het archief, maar Hiroshima is zelf ook een soort archief, de herbouwde stad een palimpsest van herinneringen aan de bom. De zwart-witte werken met reliëf vangen deze gelaagdheid, het geweld dat besloten ligt onder de straatstenen. slavick maakte eerste frottages, door vellen papier op de grond te leggen en met krijt de textuur over te nemen. De werken die hieruit voortkwamen gebruikte ze vervolgens als negatieve, om zo fotografische prints te drukken. Het laatste beeld, Lingering Radiation, met de haast sprankelende sterretjes, is een autoradiografie en werd gemaakt door overblijfselen van een boom uit het archief. op röntgenfilm te leggen. De film zich ontwikkelde door de blootstelling aan straling die in het fragment was overgebleven.

Het project After Hiroshima begon met een focus op kernwapens, maar in 2015 gaf slavick het een vervolg in de Fukushima, waar in 2011 een kernramp plaatsvond. Hierdoor werd een groot gebied rondom de kerncentrale Fukushima Dai-ichi onbewoonbaar. slavick bracht een dag door in dit afgesloten gebied, en maakte daar wederom cyanotypies, waarvan er een aantal ook in Block C te zien zijn. Op deze manier wordt zichtbaar hoezeer de geschiedenis van kernwapens en kernenergie verwikkeld met elkaar zijn.

De methodes die door slavick gebruikt worden, waarbij aanraking steeds centraal staat, stelt de kijker voor een vraag waar slavick wellicht ook mee heeft geworsteld: hoe kunnen we toenadering zoeken tot deze geschiedenis, en tegelijkertijd haar haar onbegrijpelijkheid onderkennen? After Hiroshima, met alle vragen die het oproept over exposure, of blootstelling, aan licht, geweld, straling, geschiedenis, en kunst kan gezien worden als een onderzoek naar die vraag.

Het werk uit Hiroshima is samengebracht in het boek After Hiroshima (2013), dat opent met een gedicht van de Japanse dichter Mizuno Jun’chi. Het eindigt zo:

you who come to Hiroshima
when you walk through this town
please do always
walk quietly

Het gedicht is een passende beschrijving van slavick’s werk. Hier geen paddenstoelwolken, geen spektakel van massavernietiging – enkel eenvoudige en verstilde beelden van individuele objecten. After Hiroshima loopt stilletjes, maar met hypergefocuste aandacht door de herinnering van de stad die op 6 augustus 1945 doelwit werd van de eerste atoombom gebruikt in oorlog.


****

elin o’Hara slavick - After Hiroshima
Ruby de Vos

Ghostly white shapes hover within a dark blue background. Sometimes, it is possible to recognize an artifact: a bottle, a bowl, a teapot. Other objects are harder to identify, appearing simply as fragments, of what is not exactly clear. Interspersed are black-and-white photographic prints. These works show different patterns: two have a rough looking texture, while the third on first sight perhaps evokes associations with a black-and-white photograph of fireworks. 

Many of these works were made in 2008, when US-based artist elin o’Hara slavick stayed for several months in Hiroshima. Others were made upon many return visits over 10 years. Already from a young age, slavick had commemorated the bombing of the Japanese city together with her parents and siblings, and US military violence plays an important role in much of her work. But how do you represent such utter destruction as that of Hiroshima?

slavick began her work in the archive of the Hiroshima Peace Memorial Museum. This archive contains more than 90.000 objects, donated by survivors or family members. Many of the objects have melted out of shape due to the enormous heat and power of the atomic bomb. They have become brittle with time’s passing. slavick carefully placed these objects on light-sensitive paper, and exposed them briefly to the sun. When the exposures are rinsed, the exposed part turns blue, while the covered part remains white. We don’t see so much a direct representation of the object itself, then, but rather a permanent shadow traced by the sun.

All these objects have been carefully preserved in the archive, but Hiroshima itself is also like an archive, the rebuilt city a palimpsest of memories of the bomb. The black-and-white works capture these multiple layers, the violence that is hidden beneath the paving stones. slavick first made rubbings, by putting sheets of paper on the ground and tracing the texture with crayon. She then used the resulting images as negatives, in order to create photographic prints. The final image, Lingering Radiation, with the almost sparkling stars, is an autoradiograph. It was made by putting the remains of an A-Bombed tree on X-ray film, which developed through exposure to radiation that remained in the tree fragment.

The project After Hiroshima began with a focus on nuclear weapons, but in 2015 slavick continued in Fukushima, the site of a nuclear disaster in 2011. Because of this, a large area around the nuclear power plant Fukushima Dai’ichi became uninhabitable. slavick spent days in this exclusion zone, and returned for a week to make cyanotypes in an evacuated school, some of which are on view in Block C this week. slavick’s later work thus highlights the entangled history of nuclear weapons and nuclear energy.

The choice for these methods, all of which foreground a mode of intimate touch, forces the viewer to reckon with a question that slavick perhaps struggled with as well: how can we get closer to this nuclear history, and at the same time acknowledge its incomprehensibility of total annihilation? After Hiroshima, with all the questions it raises about exposure – to light, violence, radiation, history, and art – can be seen as an exploration of that question. 

The work from Hiroshima is collected in the book After Hiroshima (2013), which opens with a poem by the Japanese poet Mizon Jun’chi. It concludes:

you who come to Hiroshima
when you walk through this town
please do always
walk quietly

The poem suits slavick’s work. Here there are no mushroom clouds, no spectacles of mass destruction – only the sober and quiet images of objects that carry their history within them. After Hiroshima walks quietly, but with hyper-focused attention through the memory of the city which on 6 August 1945 became the target of the first atomic bomb ever used in war.





6 sep. 2019

Vergeten atoombom weer actueel



artikel Dagblad van het Noorden vrijdag 6 september 2019





   programma After Hiroshima 


28 aug. 2019

poster elin o'hara slavick

poster elin o'Hara slavick, ontwerp tim Romkes, Ratata

opening 7 september 2019 16.00uur



11 aug. 2019


VERWACHT

Block C start seizoen 2019 2020 met de culturele week After Hiroshima. Ze laat het werk zien van elin o'Hara slavick, een Amerikaanse kunstenares en professor Visual Art, Theory and Practice aan Chapel Hill, de Universiteit van Noord-Carolina.  

7 t/m 13 september 
opening 7 september 16.00 uur 
kunstenaar aanwezig
open: zo, ma, di, wo, do, vr van 13.00 - 17.00 en op afspraak.



elin o'Hara slavick cyanotypes



After Hiroshima 

NL: After Hiroshima: Cultural Responses to the Atomic Bomb, een culturele week rondom de atoombom. Hoe hebben kunstenaars, schrijvers, filmmakers, en activisten gereageerd in de periode na het bombarderen van Hiroshima en Nagasaki in 1945, en hoe verhouden zij zich vandaag tot de nucleaire problematiek? After Hiroshima laat de verschillende antwoorden hierop zien door middel van filmvertoningen, performances, lezingen, beeldende kunst. Het vindt plaats door de gehele binnenstad Groningen van 7 tot en met 13 september 2019.
EN: After Hiroshima: Cultural Responses to the Atomic Bomb – a cultural week around the thematics of the atomic bomb. How did artists, writers, film makers, and activists respond to the bombings of Hiroshima and Nagasaki and their aftermath, and how do they relate to nuclear issues today? After Hiroshima highlights some of the different responses to these questions by bringing together film screenings, performances, lectures, visual art.The event takes place across the city center of Groningen from 7-13 September 2019.








































    21 jul. 2019

    zomerstop

    zomerstop | summer break

    tot 7 september 2019






    We starten het nieuwe seizoen met After Hiroshima en elin o'Hara slavick

    8 jul. 2019

    Performance Shiyu Duan

    Shiyu Duan 06072019