12 jan. 2018

Ik doe iets

Ik doe iets
Ik zet een staafje houtskool rechtop op het papier en druk erop en draai ’t staafje tegelijkertijd. Ik kijk naar de afdruk. Het lijkt wel een spermatozoïde. Ik doe het nog een keer, houtkool op papier, druk en draai. Hm, lijkt wel een gitaartje. Grappig. Doe het nog een keer. Nee, dit lijkt op niks. Het is gewoon een vlek. Een vlek, wanneer wordt dat wat? Wanneer zie ik iets meer in een vlek dan de vlek. Wanneer krijgt de vlek betekenis? Wanneer zie ik dat wat ik wil zien?

Ik doe iets
Ik heb een hoeveelheid panlatten gekocht en sommige zijn niet helemaal goed. Er is over de lengterichting een hoek af. Ik kan de lat weggooien, ik doe dat niet. Ik zaag de lat in allemaal gelijke stukken van 25,3 cm. Ik doe dat met meerdere latten. Nu heb ik een aardige hoeveelheid latjes. Ik stapel ze op elkaar, zo wordt het een blok. Ik lijm ze aan elkaar vast. Dwars op de lengterichting van het blok zaag ik ondiepe lijnen in het hout, waarmee een vierdeling ontstaat. Ik schuur de kopse zijde mooi glad, alle jaarringen zijn nu goed te zien. Ik noem het IETS.

Ik doe iets
Ik koop bij de houthandel een balk, die ik mooi vind. De balk is goed van verhoudingen en mooi van kleur, precies wat ik wil. Ik laat ‘m in latten verzagen, parallelle latten uit één balk gezaagd. In mijn atelier leg ik de latten zo tegen elkaar aan dat ik de balk er weer in terug zie. Ik lijm de latten terug aan elkaar. Ik heb de balk weer, maar nu zonder de zaagsneden, die zijn weg, er tussenuit. Ik zaag de terug in elkaar gezette balk in 5 stukken die ik op elkaar leg. Mooi. Ik lijm de stapeling aan elkaar vast. Klaar. Nog een IETS.

Ik doe iets
Ik koop bij de houthandel een meubelplaat van 4 cm dikte. Ik laat er verschillende rechthoekige vormen uit zagen. In mijn atelier plak ik de platen met de vlakke zijde tegen elkaar en zet het rechtop. Later neem ik het mee terug naar de houthandel en daar worden op mijn aanwijzingen een aantal zaagsneden in het oppervlak gezaagd. De zaagsneden zijn lijnen. Mooi. IETS.

Ik doe iets
Omdat ik inmiddels meerdere IETS’en heb nummer ik ze, IETS I, IETS II, enzovoorts. Ik heb er nu 21 en laat er in Block C 13 zien.

FRANK SCIARONE                                             
IETS in Block C 13 januari – 17 februari, 2018                                                
open op vrijdag en zaterdag van 13.00 – 17.00 uur                                    en op afspraak 050 3132418, 06 41282015 of 06 20964298


11 jan. 2018

Frank Sciarone IETS in Block C





FRANK SCIARONE
IETS in Block C 


13 januari - 17 februari 2018 


Opening - 13 januari om 16:00   


31 dec. 2017

Gelukkig Nieuwjaar

roman signer  

16 dec. 2017

Photographic Treatment een van de beste fotoboeken van 2017

Volkskrant vrijdag 15 december





Photgraphic Treatment ©
Laurence Aëgerter

5 dec. 2017

Photographic Treatment © en meer

De expositie Photographic Treatment © van Laurence Aëgerter
is nog te zien op vrijdag 8 en zaterdag 9 december van 13.00 - 17.00u                                        en op afspraak tot 01 01 2018

Box met 5 boeken en 100 foto's op forex €350,00

Photographic Treatment €15 ps en €60 voor set van 5


Meer kunstenaarsboeken van Laurence Aëgerter te koop
een selectie: 

Tristes Tropiques €40
Tristes Tropiques



Louvre €40


Aëgerter €100
Healing Plants €40


Healing Plants






meer vreugde met kamerplanten €5
Laurence Aëgerter

6 nov. 2017

Opening expositie Laurence Aëgerter

expositie Photographic Treatment: 4 november tot 9 december 






Deze tentoonstelling maakt deel uit van de manifestatie Nucleus, de verbeelding van wetenschap.

2 nov. 2017

Laurence Aëgerter Photographic Treatment ©

Opening 4 november 16.00 uur


Laurence Aëgerter
Photographic Treatment ©

Het project Photographic Treatment © onderzoekt de effecten van fotografische beelden op mensen die lijden aan dementie, m.n. Alzheimer. Dit werk van Laurence Aëgerter is gerelateerd aan recente wetenschappelijke studies die aantonen dat het ervaren van beelden een positieve invloed op patiënten heeft. De foto’s zijn zeefdrukken waar bij aanraking geuren als zeep, kummel en lavendel vrijkomen. Met de combinatie van associatief kijken, voelen en ruiken worden cognitieve functies gestimuleerd. Het project wordt gevolgd en ondersteund door wetenschappers  als de neurobioloog Dick Swaab.

Deze tentoonstelling maakt deel uit van de manifestatie Nucleus, de verbeelding van wetenschap.




13 okt. 2017

Hans Goudsblom expositie







Skogen, 2016/2017
oil on canvas 175x130cm

We schrijven het licht, 2017 
oil on canvas 170 x 120cm

Abisko, 2016 2017
oil on canvas 175x125cm
Vierde doek, 2017
oil on canvas 161x120 cm

Future, 2017
oil on canvas 60x70cm


tekeningen










3 sep. 2017

Hans Goudsblom

Hans Goudsblom - schilderijen


De opening is zaterdag 16 september om 16.00 uur.



Hans Goudsblom exposeert van 16 september tot en met 21 oktober 2017 nieuwe schilderijen in Galerie Block C in Groningen.
Goudsblom woont en werkt afwisselend in Nederland en Zweden.

Het Scandinavische landschap is van onmiskenbare invloed op zijn werk. De door Goudsblom ervaren verlatenheid en stilte vindt zijn representatie in vibrerende kleurovergangen. Een opmerkelijke dieptewerking waarbij vlakken beurtelings wijken en naar voren komen. Het oog lijkt daardoor niet goed te kunnen scherpstellen op wat het waarneemt.

In een ver doorgevoerde reductie van landschapsvormen worden kleur en kleurstellingen geïntensiveerd. De composities verwijzen naar de trage Scandinavische schemer, het raakvlak van land en lucht in helder licht, en de weerklank van een natuur die niet zonder risico kan worden betreden.


we schrijven het licht,olieverf op doek,170x120cm

23 jun. 2017

Martin Brandsma door Kie Ellens

Martin Brandsma, Handleiding voor fixaties in kunstruimte Galerie Block C, Groningen.

Hoe leer je de wereld kennen?
Door hem in eerste instantie na te doen. Elke ouder kent de semi-wedstrijd om het eerst uitgesproken woordje, de eerst toegesproken ouder, ‘mama’ of ‘papa’. Hoe leer je de wereld kennen. Door open staan voor iets nieuws en te herhalen wat je kent?
In Handleiding voor fixaties zoomt Martin Brandsma in op bepaalde eigenschappen van de klapekster. (Lanius excubitor). De klapekster is een kleine, solitair levende zangvogel die in Nederland overwintert.
Vijf jaar geleden zag ik voor het eerst werk van Brandsma. Mijn kennismaking met de klapekster. Hij had een grote hoeveelheid tekeningen opgehangen die in eerste instantie allemaal hetzelfde leken. Telkens één klapekster, gevangen in twee zijaanzichten. Wanneer ik ze beter bekijk zie ik overal een iets ander verenpakket. Elke tekening is één daadwerkelijke klapekster, gespot door Brandsma. Van verbazing over de kleine verschillen ging hij naar een nog grotere nieuwsgierigheid.

Martin Brandsma, illustratie uit boek ‘Identities’, 2016

Hoe leer je de klapekster kennen?
Kun je echt deze vogel leren kennen als je er zelf niet één bent? Om de zangvogel die ook roofvogel is nam Brandsma vervolgens verschillende rollen aan, de ornitholoog, de sjamaan, de klapekster. Hij klom hoog in een boom om het territorium te kunnen overzien en probeerde de favoriete snack, een hagedis, te spotten. Er zijn grenzen, hij waagde zich niet aan de duikvlucht die uitmondt in het vangen van de prooi.
In de wetenschap leer je een onderwerp kennen door eerst te onderzoeken wat anderen al hebben gedaan. Op de website van de kunstenaar kom ik een uitgebreide literatuurlijst tegen. Het oudste boek, alle boeken gaan over de klapekster, stamt uit 1669. Ook heeft Brandsma een aantal boeken uit de bibliotheek van museumornitholoog Dr. K. H. Voous kunnen verwerven. Komende winter start Brandsma een samenwerking met gedragsbioloog Prof. A.G.G. Ton Groothuis. Hij is voor de toegewezen wetenschappelijke beurs beoordeeld op zijn merites als wetenschapper. Brandsma leert nu de klapekster kennen als kunstenaar en wetenschapper. Voor hemzelf zal het verschil niet belangrijk zijn.

Martin Brandsma "Becoming a Great Grey Shrike", 2010 

Hoe leer je andere mensen de klapekster kennen?
Gefascineerd door het werk, de openheid en de focus, nodigde ik (als curator hedendaagse kunst van het Fries Museum) Brandsma uit om een werk te maken voor het Uitfestival in de Prinsentuin in Leeuwarden. Ik koppelde hem aan Kees de Haan van Jong Architecten uit Lemmer om samen tot één werk te komen.
Ze spraken met elkaar over de ruimtelijke ervaring van de vlucht van de klapekster. Of, wat ziet die vogel eigenlijk als hij zelf bezoeker van het Uit-festival is. Door het spiegelende bouwbord kijk je met de klapekster mee. Wat zie je? Jezelf en de rest van het publiek. Wat zie je niet? De ogen van de klapekster.

Martin Brandsma en Kees de Haan, “Voorkomen”, 2014

Hoe leer ikzelf kijken door de ogen van de klapekster?
Handleiding voor Fixaties, de tentoonstelling in Block C geeft mij zelf de kans om door de ogen van de klapekster te kijken. Op zoek naar ‘opgeslagen’ prooi. Drie territoria van klapeksters op verschillende wanden. De foto’s laten opgeprikte levendbarende hagedissen zien (vnl. mannetjes). Ze hangen op dezelfde hoogte als het gefotografeerde in de natuur. Bij elke gespotte prooi noteerde Brandsma de hoogte. De klapekster die vanuit de hoogte zijn prooi spot gaat met niets in zijn snavel weer terug naar zijn uitkijkpost. Zijn wereld bestaat uit gevangen prooi en nog te vangen prooi. Brandsma brengt zoveel tijd door met het observeren van de vogel dat zij aan hem gewend zijn, zich niet gestoord of verontrust voelen zodat Brandsma op zijn beurt weer een klapekster kan leren kennen aan de kleinste en niet verstoorde gedragingen.

  Block C, Handleiding voor fixaties, 2017 

Op de foto’s in Block C zie ik bij het merendeel van de werken niet alleen de gespietste, gelegde en geklemde levendbarende hagedissen. Vaak ook wijst de hand van de kunstenaar de prooi aan of voelt of de prooi nog warm is. Alsof hij een ongelovige Thomas is die de stigmata van de klapekster wil voelen om te weten dat het echt is. Brandsma checkt voor ons de werkelijkheid.
De foto’s zijn geprint op zilver gecoat papier. Kijkend naar de werken gebeurt er hierdoor iets merkwaardigs. Sommige prints lijken op te lichten, ook al hangen ze bij het natuurlijke licht waarvoor Brandsma heeft gekozen in de schaduw. Zelfs al hangt het in de schaduw, het werk lijkt soms echt licht uit te stralen. Hier is met een beeldend middel inhoudelijk een geweldige stap gemaakt. De prints lijken samen te vallen met de werkelijkheid, alsof het kijkraampjes naar buiten zijn. Mijn blik dwaalt hiermee naar de fysieke, ‘echte’ wereld van Brandsma’s vogel. Ik heb me nog nooit zo dichtbij de klapekster gevoeld. En dat terwijl er in de tentoonstelling niet één te zien is.

 Block C, Handleiding voor fixaties, 2017

Kie Ellens, Juni ’17

Westerhavenstraat 14a, 9718 AL Groningen