29 sep. 2020

pers Block C en ARTisBOOK in Dagblad van het Noorden

    Block C en ARTisBOOK in Dagblad van het Noorden


    


20 sep. 2020

Susanne Kriemann zaaltekst door Ruby de Vos

 


NL: Met MNGRV voegt Susanne Kriemann een nieuwe plant aan de plantkunde toe. De MNGRV verwijst naar de vertakkende wortels van de mangroves in Zuid- en Zuidoost-Azië die door de getijden permanent verweven zijn met restanten olie, visnetten, en ander plastic afval. In tijden van klimaatverandering en milieuvervuiling vervagen vroegere grenzen tussen natuur en cultuur, tussen plant en plastic. Hoe kunnen we nog een onderscheid maken?
Bij de expositie verschijnen twee publicaties in een oplage van 100. Deze publicatie is ontworpen door Dongyoung Lee. Hiernaast zijn ook eerdere publicaties van Kriemann in te zien en aan te schaffen.
Susanne Kriemann (1972) woont en werkt in Berlijn. Ze vertaalt uitgebreid archief- en veldonderzoek in beelden, installaties, en kunstenaarsboeken.
EN: MNGRV adds a new plant species to the botanical sciences. The mngrv emerged in South and South East Asia, where mangroves’ rhizomatic roots, always exposed to the rhythm of the tides, get entangled with fishnets, plastic waste, and oil remnants. MNGRV explores how in times of climate change and environmental pollution the borders between nature and culture, plant and plastic, increasingly blur.
MNGRV is accompanied by two new publications in editions of 100. The publications are designed by Dongyoung Lee. Previous publications by Kriemann are also on display and for sale.
Susanne Kriemann (1972) works and lives in Berlin. She translates extensive archive and field research into images, installations, and artist books.



Susanne Kriemann artist talk & Q&A

MNGRV: Artist Talk & Q&A Susanne Kriemann






Susanne Kriemann will talk about her new project MNGRV, which explores speculative and material interconnections between the mangroves in South and South-East Asia and plastic waste. She investigates how in times of climate change and environmental pollution the borders between nature and culture increasingly disappears.

MNGRV was made with a focus on sustainable production. After the talk, we therefore invite you to think along while we continue to think about the complex relation between art and the environment. What is the responsibility of the artist? When do ethics and aesthetics relate, and when might they clash? How do we create/design/curate in sustainable ways?

There is limited space available, so sign up quickly here: http://www.shorturl.at/jvw58

The event will also be livestreamed here: https://www.youtube.com/watch?v=24rnd287h74

This event will be in English and take place in de Groene Zaal at FMI Praediniussingel 59. The conversation is moderated by Gabriela Milyanova and Ruby de Vos.

Susanne Kriemann lives and works in Berlin. She translates extensive archival and field research into images, installations, and artist books. She has exhibited her work in San Francisco, Rotterdam, Basel, Berlin, Toronto and Vienna, and particiapted in biennials in Karachi, Berlin, Shanghai, and Ghent.


Susanne Kriemann Publicatie MNGRV

 publicatie MNGRV

 nylonsnoon and polymerday



polymers and nylons were collected during the day of the 14th and till noon on the 15th of March 2019 in the mangrove habitats of Pengudang Telok
Sebong Bintan, Indonesia. Many dear thanks to Iwan Winarto, Aidil, La Halim, Tando, Madun, Amet Zulkipli, Kasmadi, Sabri, Izwar, Sigit and Sarinah, Rawiyah,   Hayati, Aidah, Rosminah.

100% of the proceeds of the publication are donated to support their efforts to       maintain the livelihood of the mangrove habitats in their village.

polymer ad nylonsoon are available from 10,00 per edition. You are welcome to  pay more if you are able to.

graphic design: Dongyoung Lee





















Susanne Kriemann opbouw MNGRV

 

17, 18 september 2020









Expositie MNGRV van Susanne Kriemann is te zien van 19 september tot en met 24 oktober 2020 op donderdag, vrijdag en zaterdag van 13.00 tot 17.00 uur. Ruby de Vos is de curator.


7 sep. 2020

Susanne Kriemann: Uitnodiging

 Block C

19 september - 24 oktober

Susanne Kriemann
MNGRV

Met de installatie MNGRV voegt Susanne Kriemann een nieuwe plant aan de plantkunde toe. De MNGRV verwijst naar de vertakkende wortels van de mangroves in Zuid - en Zuidoost-Azië die door de getijden permanent verweven zijn met restanten olie, visnetten, en ander plastic afval. In tijden van klimaatverandering en milieuvervuiling vervagen vroegere grenzen tussen natuur en cultuur, tussen plant en plastic. Hoe kunnen we nog een onderscheid maken?

Bij de expositie verschijnen twee publicaties in een oplage van 100. Deze publicatie is een samenwerking van Susanne Kriemann en Dongyoung Lee en is aan te schaffen bij ARTisBOOK (Westerhavenstraat 14) waar ook een selectie van Kriemanns kunstenaarsboeken in te zien en te koop is.    

Susanne Kriemann (1972) woont en werkt in Berlijn. Ze vertaalt uitgebreid archief- en veldonderzoek in beelden, installaties, en kunstenaarsboeken. Kriemann heeft solotentoonstellingen gehad in onder andere San Francisco, Rotterdam, Bazel, Berlijn, Toronto en Wenen, en deelgenomen aan biënnales in Karachi, Berlijn, Shanghai en Gent. Ze is professor Media Art and Photography aan de Karlsruhe University of Art and design.

MNGRV is gecureerd door Ruby de Vos 

openingstijden:

donderdag, vrijdag, zaterdag van 13.00 - 17.00 uur en op afspraak. De expositie start zaterdag 19 september om 13.00 uur en Susanne kriemann is aanwezig.

Bezoek
I.v.m. corona zijn er een aantal aanpassingen. Zo kunnen maximaal 3 personen tegelijkertijd naar boven (of meer van één huishouden) We vragen bezoekers beneden bij ASRTisBOOK te melden. Hier kun je wachten, iets drinken, je handen wassen en alvast kunstenaarsboeken van Kriemann bekijken. Heb je corona-gerelateerde klachten, dan blijf je natuurlijk thuis.




met veel dank aan:

         
       
          


 








Susanne Kriemann Poster

 

ontwerp poster Michiel Schuurman
                        ontwerp poster: Michiel Schuurman

27 jul. 2020

Bouke Groen expositie

Duet 2020 vocalisten: David van Roijen en renske de Boer

Level II 2020

Band 2020

4 jul. 2020

Bouke Groen zaaltekst bij het werk door Katalin Herzog


ZOEKEN NAAR EVENWICHT in een nieuwe installatie van Bouke Groen

De expositieruimte van Galerie Block C is een karakteristiek, bakstenen vertrek dat onderdeel was van een ijspakhuis, in 1880 gebouwd voor een bierbrouwerij. Deze ruimte van 7  x 7 x 4 meter heeft een meermaals gewelfd, bakstenen plafond en een zwaar gebruikte betonnen vloer. Ooit was het een opslagruimte en mogelijk werd hier ook bier gebrouwen. De muren zijn nu op 3 meter hoogte witgeverfd en worden doorbroken door twee smalle ramen aan de oostelijke kant en door twee ingangen aan de noordelijke kant. Zo is de galerie een lichte ruimte geworden, waarin de oude gebruiksfunctie en de white cube elkaar op een spannende wijze ontmoeten. 

Hier zijn al vele tentoonstellingen ingericht die, zoals gewoonlijk, rekening hielden met de hoedanigheden van het vertrek. Toch is dit de eerste keer dat de galerie zelf onderdeel uitmaakt van een kunstwerk en wel van de site-specifieke installatie van Bouke Groen.1 Vanaf februari begon hij de ruimte te verkennen, maakte er plannen en voerde er ook de meeste elementen van zijn installatie uit. Alles wat tijdens de tentoonstelling aanwezig is, maakt dus deel uit van deze installatie. En dit geldt ook voor de bezoekers, die hier geen kijkers of beschouwers zijn, zoals in een traditionele expositie. Zij zijn deelnemers aan de installatie.2
Bouke Groen heeft zijn installatie uit drie elementen opgebouwd: Level II, Band en Duet. Bij het object Level II hangt een metalen constructie aan het plafond, waarbij een motor een buis aandrijft. Hieromheen loopt een band van doorschijnend plastic. In die band, zo’n 2 meter vanaf het plafond, draait een 35 centimeter dikke, houten schijf rond die op ooghoogte een lijn van rood laserlicht op de muur projecteert. Bij het object Band hangt een lus van stevig rubber aan een metalen klem, die op het plafond is bevestigd. In de lus ligt op ongeveer een halve meter boven de vloer een 2 meter lange, 20 centimeter brede en 80 kilo wegende, betonnen staaf, niet op zijn punt van evenwicht, maar wel horizontaal. Naast de ingang met de boog zijn twee verticale schermen van elk 75 cm hoog en 55 cm breed op de muur aangebracht die een videoregistratie van de performance Duet tonen. Eerst zijn alleen de levensgrote gezichten van een vrouw en een man en face te zien. Hun monden openen en sluiten zich, maar het is niet duidelijk of ze praten of zingen. Dit zullen bezoekers pas horen als zij op het bankje voor de schermen plaatsnemen en een koptelefoon opzetten.

Beide objecten zijn uit alledaagse materialen, zoals staal, plastic, rubber en cement geconstrueerd en lijken enigszins op machines of werktuigen die in deze quasi-industriële ruimte iets zouden kunnen produceren of meten. Ondanks deze verwantschap zijn ze echter tot niets bekends te herleiden en de kunstenaar geeft ook geen enkele hint over hun mogelijke functies. En wat doet die performance erbij? Het geheel roept een verwachtingsvolle verwarring op, alsof het binnenkort wel duidelijker zal worden waar het om gaat. Nu willen sommigen graag in die verwarring of verwondering blijven. Al kan dit een prikkelende ervaring zijn, is zoiets pas de eerste stap naar een volledige deelname aan een installatie. Dergelijke kunstwerken zetten ons namelijk niet alleen aan om letterlijk te bewegen door in de installatie rond te lopen, ze willen ook onze gewoonlijke geestestoestand in beweging zetten.3 Hoe en waarom de kunstenaar dit wil bewerkstelligen, kan duidelijker worden als we iets van drie eerdere installaties/audiowerken van Bouke Groen, namelijk Waagschaal, Level I en Project Overtone, te weten komen.4
De installatie Waagschaal maakte de kunstenaar in 2017 voor de IJsselbiënnale te Zutphen. Een soort weegschaal, een stalen constructie met een plaat erop, en een hoge, goudgele kolom van plexiglas stonden dichtbij de oever van de IJssel. Bezoekers die op de plaat gingen staan, zagen het water in de kolom stijgen. Door de kolom heen was ook het krachtige, snelstromende water en het oeverlandschap van de IJssel goed te zien. Ofschoon het hier om een onbekende machine ging, werd de functie ervan snel duidelijk. Degene die op de stalen plaat stapte, ruilde als het ware zijn lichaamsgewicht in tegen een gewicht aan water dat uit de IJssel werd gepompt. Het wegen zorgde dus voor een verbintenis met de rivier en diens onmiddellijke omgeving. Dit is eerder een poëtische dan beangstigend ervaring, maar bezoekers werden zo ook in staat gesteld om te beseffen hoe nietig en onbeschermd zij waren tegenover de krachtige en gevaarlijke rivier die het zo vredig lijkende landschap regelmatig overstroomt. Daarom noemde de kunstenaar deze installatie Waagschaal, een oude vorm van het woord weegschaal, erop wijzend dat bezoekers zo dicht bij de rivier een risico kunnen lopen.

Level I is een audio-installatie met vijf glazen kolommen die Bouke Groen oorspronkelijk in 2019 voor Oerol Terschelling maakte.5 De kolommen waren op een hoge duin geplaatst, waar twee paden elkaar kruisen en wandelaars doorgaans een richting moeten kiezen. Nu markeerden de kolommen een plek om er stil te staan, te blijven kijken en luisteren. Uit alle vijf kolommen klonken mannen- of vrouwenstemmen die een akkoord in een Aahhh klank zongen, waardoor elke kolom zijn individuele toon had. Hun samenzang bleef een tijdje harmonieus, totdat één van de zangers adem haalde en van toonhoogte veranderde. De anderen reageerden op de dissonantie en veranderden geleidelijk ook hun toonhoogte, totdat de harmonie hersteld was. Daarna begon dit proces opnieuw om eindeloos door te kunnen gaan. Het geluid dat eerder in een kathedraal thuishoort dan in een open landschap, deed de omgeving als het ware mee-resoneren, waarbij bezoekers opmerkzaam konden worden van de levende en constant bewegende natuur, vooral op een Waddeneiland dat door de wind en de getijden zich langzaam van west naar oost beweegt.
Project Overtone heeft de hybride vorm van een audiowerk en een performance die 15 minuten duurt. De kunstenaar maakte deze twee-eenheid in 2019 in een voormalig spoor-ziekenhuis te Wroclaw, Polen. Aanvankelijk verrichtte hij audio-metingen in de ruimtes van het gebouw. Na de basistonen van verschillende ruimtes bepaald te hebben, verkreeg hij ook de boventonen die door hun specifieke frequentie boven de andere uitkomen. Vervolgens transformeerde de kunstenaar de puur technische metingen van tonen, in samenwerking met een musicus, tot een geluidskunstwerk dat in klinkers door een koor gezongen kon worden.6 Hiermee bood hij bezoekers iets wat we allemaal wel kennen, maar waarvan wij niet of nauwelijks bewust zijn: het eigen geluidskarakter van ruimtes, met behulp waarvan wij ons oriënteren.
Uit de beschrijving van deze drie werken is al op te maken dat Bouke Groen een bouwer en een constructeur is, zeer geïnteresseerd in technische uitwerkingen. Dit vakmanschap gebruikt hij voor het ‘bouwen’ van installaties, waarin beschouwers ongewone ervaringen kunnen opdoen en zo uitgedaagd worden om over hun omgeving te reflecteren. Het beste is de houding van de kunstenaar te karakteriseren als veel aandacht voor ruimte en tijd die op hun beurt als kaders dienen voor de verschillende connecties die mensen met hun omgevingen kunnen aangaan. Voordat hij een installatie maakt, neemt de kunstenaar eerst de eigenaardigheden van binnen- of buitenruimtes nauwkeurig in zich op; van binnenruimtes maakt hij tekeningen om hun proporties te verkennen. Ook gaat hij na wat hij in een ruimte kan benadrukken of aan een ruimte kan toevoegen om de ervaringen van bezoekers te verrijken. Vandaar dat hij zich interesseert voor de werkingen van het bewustzijn en het onderbewuste van anderen en van zichzelf. Hij is ervan overtuigd dat wij voor een groot deel geleid worden door de structuur van het onderbewuste en de daarin neergeslagen geheugeninhouden. Uit dit onbewust domein komen vaak nieuwe ideeën voort, maar ook aannames en gewoontes, waar de kunstenaar veel moeite mee heeft. Hoewel deze ons helpen om snel te reageren, beletten ze ons vaak om nieuwsgierig en reflecterend met de wereld om te gaan. Bouke Groen waardeert dan ook het kleine beetje bewustzijn dat wij hebben en ervaart de momenten dat hij ‘door het bewustzijn wordt overvallen’ als zeer intens. Met zijn installaties wil hij zulke ervaringen ook voor anderen mogelijk maken, waarbij geluiden en klanken hem behulpzaam zijn.
Bouke Groen is van jongs af aan gefascineerd door geluiden, zoals het piepen van een deur of de galm in grote ruimtes. Geluid maakt ons alert, gaat dwars door andere waarnemingen heen en kan eigenschappen van omgevingen oproepen of benadrukken. Hoewel de kunstenaar van muziek houdt, gaat het hem daar niet om. Net als bijvoorbeeld hout en staal gebruikt hij geluiden en klanken als materialen bij het bouwen van zijn werken. Voor het laten klinken van zijn installaties en audiowerken leent hij technieken en performers van de muziek en hij werkt samen met componisten, vocalisten en audio-technici om zijn globale plannen heel precies te kunnen realiseren. Die samenwerkingen komen tot stand als hij kennis en/of technieken ontbeert en daarvoor anderen nodig heeft. Hij kan zich echter ook dienstbaar opstellen. Soms helpt hij andere kunstenaars met het tentoonstellen van hun werk of hij is gesprekspartner bij het ontwikkelen van hun ideeën. Deze houding is mede terug te voeren op zijn opleidingen in de horeca, voordat hij naar de academie ging. Nu gebruikt hij zijn opleidingen en trainingen in de rol van kunstenaar-gastheer en nodigt bezoekers uit om deel te nemen aan zijn installaties die hij zodanig bouwt en ensceneert dat gewoontes er geen kans krijgen, maar voor reflectie des te meer plaats is.
Terug naar de tentoonstelling in Galerie Block C kunnen we de hiervoor genoemde houdingen en intenties van de kunstenaar in zijn recente installatie herkennen. Net als het hiervoor beschreven Project Overtone is de huidige installatie een ‘binnenwerk’, waarin de objecten en de performance een drie-eenheid vormen. Level II beweegt en dit is te zien, doordat de houten schijf, die in de doorschijnende band ronddraait, houtnerven vertoont, waarvan het patroon telkens verandert. Ondanks de beweging, waardoor de schijf uit balans zou kunnen raken, slaagt zij erin om de op één niveau blijvende, rode lijn op de muur te projecteren. Hoe hij dit mogelijk heeft gemaakt, houdt de kunstenaar voor zich, maar duidelijk is dat in dit object beweging en constantie met elkaar in evenwicht verkeren. Bovendien halen de houten schijf, ooit een deel van een levende boom, en de lijn die aan de horizon doet denken ook de buitenwereld deze installatie binnen.  
Het object Band confronteert de bezoeker met iets onmogelijks. De lange staaf blijft in de rubberen band horizontaal, hoewel hij niet op zijn evenwichtspunt ligt. Net als bij Level II is de technische oplossing hier onbekend, waardoor de werking van Band alleen maar sterker wordt. Het geheel doet aan een beginnende koorddanser denken die met een lange stok op een laag koord aan het balanceren is en telkens zijn evenwicht dreigt te verliezen. Dat de staaf zo laag hangt, helpt om dit idee vast te houden. De rubberen band lijkt steun te bieden, hoewel de staaf elk ogenblik uit balans zou kunnen raken en dan toch horizontaal blijft. Net als in Level II is hier het risico van het streven naar evenwicht aanwezig en is ook het wonder van het bereiken ervan voelbaar. Wat in dit object nog duidelijker wordt, is dat dit allemaal schijn kan zijn, omdat het onderliggende mechanisme aan het oog onttrokken wordt.
            Als bezoekers in de ruimte rondlopen, zijn de twee performers van Duet zichtbaar en is het aannemelijk dat dit werk bij de installatie hoort.7 Zonder het geluid is het echter onmogelijk om een verband tussen Duet en de objecten te achterhalen. Gaan bezoekers op het bankje plaatsnemen en zetten zij de koptelefoons op, dan keren zij hun rug naar de rest van de installatie en horen de vrouw en de man respectievelijk op hun linker en rechter oor zingen. De zangers hebben ook koptelefoons op, kunnen elkaar dus niet horen, maar wel naar iets luisteren, namelijk een compositie die zij in klinkers meezingen. Voor de bezoekers is deze compositie niet waarneembaar; zij horen slechts de samenzang van twee mensen die nu eens langgerekt dan weer staccato verloopt. Een poos klinken de beide stemmen unisono, gaan dan geleidelijk asynchroon lopen, waarna ze weer naar elkaar toe bewegen. En dit kan in principe eindeloos doorgaan.8
Duet doet zowel aan aspecten van Project Overtone als Level I denken. Net als de performance van het koor bij Project Overtone is Duet een live performance, hoewel het in deze installatie als videoregistratie getoond wordt. En net als bij Level I is er sprake van samenzang die daar niet live was. De akkoorden werden afzonderlijk ingezongen en door een computerprogramma in een ingewikkelde puzzel bij elkaar gebracht. Er zijn dus overeenkomsten en verschillen, maar wat alle drie geluidscomposities met elkaar gemeen hebben is dat ze relaties met de omgevende ruimtes aangaan.
Project Overtone en Level I hebben een direct verband met bestaande architectonische ruimtes en een bestaand landschap. Duet verhoudt zich tot de ruimte van de galerie, niet zoals die gewoonlijk is, maar zoals die door de nieuwe installatie getransformeerd wordt. Alle drie elementen van de installatie hebben dezelfde spannende opbouw die samen het idee van evenwicht thematiseren. Dit thema begon al te dagen bij de hiervoor beschreven, vroegere werken, maar die hadden ook andere, meer op de voorgrond tredende, betekenissen. In deze installatie wordt in drie verschillende variaties één en hetzelfde thema uitgewerkt, waarbij Duet een bijzondere rol speelt. Gezeten op het bankje met de koptelefoon op zijn de bezoekers zowel visueel als auditief van de rest van de ruimte afgesloten. Omdat het thema echter tijdens het luisteren in de tijd herhaald wordt, kunnen de objecten, hun werkingen en ensceneringen weer in de geest van de bezoekers opdoemen, zodat Level II, Band en Duet gaan ‘samenwerken’. Dan veranderen bezoekers in deelnemers aan deze installatie in wiens totaalervaring het zoeken naar, bijna verliezen en toch weer vinden van evenwicht daadwerkelijk gerealiseerd wordt.


Katalin Herzog, juni 2020.




Noten:


1. Een site-specifieke installatie wordt voor een bepaalde locatie gemaakt, waarvan de kenmerken medeverantwoordelijk zijn voor de betekenissen van de installatie.  

2. Installaties werden in de tweede helft van de 20ste eeuw ontwikkeld. Hun voorlopers zijn de surrealistische tentoonstellingen, de readymades en de environments. Installaties zijn ruimtelijk en verwant aan het theater, waarbij de vierde wand als het ware doorbroken wordt en het ‘publiek’ deel gaat nemen aan wat er op het ‘toneel’ gebeurt. Eenmaal in de installatie engageren bezoekers zich zowel lichamelijk als geestelijk met de ruimte, de daarin bevindende, geënsceneerde objecten en de andere bezoekers. In tegenstelling tot toneelvoorstellingen bieden installaties echter geen representaties, ze presenteren readymades of speciaal voor de installaties gemaakte objecten in samenhang met de ruimte. Behalve met theater hebben installaties ook connecties met onder andere architectuur, sculptuur en performances. Zie hiervoor: C. Bishop, Installation Art, Tate Publishing, London 2005.
  
3. Een bijzonder doel van installaties is om de bezoeker, nog meer dan andere moderne en postmoderne kunstwerken, zowel lichamelijk als geestelijk te ontregelen, zodat hun bewustzijn   uitgedaagd wordt.

4. Bouke Groen maakt gebruik van soms ongewone, maar waarschijnlijke vergelijkingen en soms van metaforische verbindingen van onvergelijkbare zaken. Voor hem zijn dit vanzelfsprekende manieren om betekenissen te genereren, waarbij hij twee of meerdere zaken tegenover elkaar zet of met elkaar combineert. Zie hiervoor: K. Herzog, ‘De metaforische cirkel’, https://kunstzaken.blogspot.com/2010/02/de-metaforische-cirkel.html
5. Level I werd behalve op Terschelling in 2019 ook op het Duitse Waddeneiland Föhr geïnstalleerd.  Bouke Groen maakte de installatie in samenwerking met Bonne van der Wal, Atser Damsma en Marius Audio (technici) en Renske de Boer, Mousmé Brocaar, Marieke Homan, Diff Rouw, Koos van der Wal (vocalisten).
6. a. Project Overtone (2019) kwam tot stand in samenwerking met Renske de Boer (compositie) en het Kamerkoor van de Universiteit van Wetenschap en Technologie te Wroclaw, Polen.
b. Hoewel de audiowerken van Bouke Groen wel als muziek klinken, gaat het hem niet om traditionele muziekuitvoeringen. Hij maakt gebruik van elementen en compositiemogelijkheden van de muziek, werkt samen met een componist, maar vocalisten spelen in zijn werk meestal niet hun traditionele rollen. De klanken die zij voortbrengen, worden door de kunstenaar als materiaal gebruikt om er een audiowerk mee te construeren/componeren. Indien de vocalisten echter live ‘optreden’, dus als personen aanwezig zijn, noemt hij zo’n werk een performance. 
7. Bij Duet koos de kunstenaar voor een klassiek zangduet van een vrouw en een man, opdat het thema niet door te veel bijbetekenissen verstoord wordt.

8. De compositie van Duet werd gemaakt door Renske de Boer en Bouke Groen. De vocalisten zijn: Renske de Boer en David van Roijen.




Bouke Groen Uitnodiging

    Bouke Groen
        ruimtelijk werk en een video-installatie

             Na een periode van uitstel zijn we blij het werk van Bouke Groen
             toch te kunnen laten zien. 
De expositie is geopend op vr17, za18, zo19
              en vr24, za25 en zo 26 juli van13.00 tot 17.00 uur.
              Bouke is 17 juli aanwezig
              Je mag ook een afspraak maken buiten de genoemde tijden.


              Er zijn aanpassingen om aan de corona regels te voldoen.
              Zo kunnen slechts 2 personen tegelijk naar binnen, of meer van 1 huishouding.
              Beneden op no 14 is een wachtruimte, hier kun je iets drinken.

             Bij de expositie is een tekst van Katalin Herzog. 
                Bouke Groen  
                Katalin Herzog


2 apr. 2020

Thuis Best

Uitzicht Block C

 

16 mrt. 2020

Bouke Groen uitstel opening en expositie



De opening en expositie van Bouke Groen is in verband met de corona epidemie uitgesteld
         We houden u op de hoogte.


10 mrt. 2020

Bouke Groen Poster





    poster Bouke Groen, ontwerp Hansje van Halem

24 jan. 2020

Luuk Wilmering expositie

The Importance of Wandering, Luuk Wilmering
foto's Luuk Wilmering










18 jan. 2020

Luuk Wilmering prijslijst werken








Luuk Wilmering zaaltekst van Katalin Herzog


THE IMPORTANCE OF WANDERING, een nieuw project van Luuk Wilmering  

Al voor het betreden van de expositie in Galerie Block C te Groningen wordt duidelijk dat het nieuwe project van Luuk Wilmering ‘bergen’ tot onderwerp heeft. Voor de ingang bevindt zich namelijk een maquette van de tentoonstellingsruimte met in het midden een hoge, witte berg. Bovenop staat een mannetje, op de rug gezien, die met een verrekijker de tentoonstelling in tuurt. Waarschijnlijk ziet hij al de prachtige, ongerepte wereld van de hoge bergen en geniet hij van de spectaculaire vergezichten.

Eenmaal in de tentoonstelling worden dergelijke verwachtingen deels bevestigd, maar ook flink onderuitgehaald. Luuk Wilmering maakt immers werken die op impliciete wijze vragen stellen over onze beelden van en ideeën over de werkelijkheid. Omdat hij dit op een verleidelijke manier doet, kunnen we van de schoonheid van zijn werk genieten, om dan door de vormgeving gewaarschuwd te worden: kijk uit! Hier is niets zoals het lijkt!
De kunstenaar had altijd al interesse voor de natuur, en hoewel hij in zijn vroegere collages meestal mensfiguren gebruikte om politieke en sociale gebeurtenissen te becommentariëren, maakte hij eveneens landschappelijk werk. Toch heeft hij zich nooit zo op een bepaald genre, zoals de weergave van berglandschappen gericht. Wilmering is van oorsprong een schilder en dus erfgenaam van de westerse schilderkunst, waarin het landschap lange tijd een bijrol vervulde. Vanaf de 15de eeuw kwamen natuurscènes voor als achtergronden van Bijbelse taferelen, maar pas in de 17de -eeuwse, Nederlandse schilderkunst werd het landschap een zelfstandig genre, waarbinnen schilders zich weer gingen specialiseren. Zo iemand was Hercules Seghers (1589-1638) wiens etsen en schilderijen van berglandschappen Wilmering in 2016 een tentoonstelling in het Rijksmuseum zag. Ze inspireerden hem tot zijn nieuw berg-project, mede omdat Seghers nooit een berg had gezien, maar wel in staat bleek om mysterieuze berglandschappen te verbeelden, waarin men zou kunnen ronddwalen.

11 jan. 2020

Luuk Wilmering poster Michiel Schuurman

ontwerp poster: Michiel Schuurman


Koen Taselaar expositie


Koen Taselaar









                                                 

10 nov. 2019

Koen Taselaar opening



9 november  - 14 december 2019
opening


foto: Robert Mulder


foto: Robert Mulder


foto: Robert Mulder



foto: Robert Mulder  

foto: Robert Mulder